SARIKAMIŞ DEYİNCE!

Sarıkamış deyince, ciğerlerim yanıyor!
Kalkıyor hafakanım, özde ruhum donuyor.

Allahü Ekber dağı ismin ile yücesin!
Ne’ttin onca yiğidi söyle hele nicesin?

Ne günlermiş Ya Rabbi! ne günlermiş o günler?
O günlerin şanına, yaşanıyor bu günler.

Sarıkamış dağları ak kefene bürünmüş!
Gece, gündüz demeden dere, tepe yürünmüş.

Arş-ı alâya çıkmış ocaklardan ağıtlar!
Bir havayı hevese kurban olmuş yiğitler.

Kafesinde yürekler, ağızda sözler donmuş!
Sadece yaşlar değil; yaş döken gözler donmuş.

Azrail’le beraber kar ve soğuk sahnede,
Melekler yoldaş olmuş doksan bin can Mehmed-e!

Allahü Ekber diye dağlar taşlar inlemiş!
Düşman değil Mehmed-i, makûs talihi yenmiş.

Vatanın savunması elbette ki El Haktır!
Sizlerin şahadeti, Hak katında mutlaktır.

Ve lâkin değil öyle bir hovarda hevese!
Basiretsiz toy damat, padişaha verese.

Peygamberin ocağı; evlâdı Fatihanı,
Nasıl teslim edilir bir sünnetsiz terese?

Benim yangınım buna, kadere tamdır İman!
Hükmetmiş kaderime, havayı heves adam.

Gel gör ki bu gün halâ, hep aynı teraneler!
Aynı; o günkü gibi, çeşitli bahaneler.

Hiç mi tarih okumaz, hiç mi duymaz bedbahtlar?
El den kılavuz olmaz, para etmez eyvahlar.

20 / 02 / 2010

ozan:şerefim:Şerafettin YILDIZ