SON KALE ÇANAKKALE

Ben sizlere ‘’ölmeyi’’ emrediyorum dedi,
Savaşmayı değil ki, yarbay ‘’Mustafa KEMAL’’

‘’Allah!’’ nidalarıyla inledi tüm siperler,
Yürüdüler Rabb’ine cephedeki tüm erler.

Rızayı Lillâh için, daldınız siperlere!
Peygamberin dostları, Allah’ın askerleri.

Yetişmişti imdada, ‘’Resulûllah’’ sizlere!
İslâm ordularının, ‘’SİZ’’ kahraman erleri.

Eller her an tetikte, diller ise dua’da!
Mermi çekirdekleri, kenetlendi havada.

Dünya, dünya olalı, görmedi böyle savaş!
Uçuştu siperlerde, gövde, bacak, kol ve baş.

Her bir yandan saldırdı, yedi düvel arsızca!
Medeniyet adına hayasızca, hırsızca.

Bir gör ki Mehmetçiği, korkmak, sinmek ne mümkün?
Hepsi birer cengaver, hepsi Mustafa KEMAL.

Celâllenmiş bir kere, yıldıramaz hiç bir şey!
Elli yedinci Alay ve Hüseyin Avni bey!

İstiklâle ant içmiş, vız gelir şaşaalar!
Nice Yahya çavuşlar, nice Cemal paşalar.

Çanakkale bir simge, Mehmetçiğim budanan!
İki yüz kırk yedi bin, can, Allah’a adanan.

Helâldir fisebillah al kanları Vatana!
Bizim dahi helâldir, bu toprakta yatana.

Sırtladı son gülleyi, sürdü namluya son kez,
İndirdi tam bacadan, tam isabetti merkez.

Koca Seyit denilen, koca yürekli adam!
Yendi makûs talihi, o ne heybetli endam.

Bir kınalı var idi, eğlencesi cephenin,
Hani koç’tu doğuştan, kırmaz kalbin kimsenin.

Komutan dedi oğlum, meraklandım şimdi ben!
Sor bakalım annene, neden kınalısın sen?

Hemen yazdı bir mektup, sordu sebep ne diye?
Şahadet’i cevaptan önce geldi cepheye.

Anacığı yazdırdı, a oğul, a can oğul,
Koçlar kınalı olur, Vatana kurban olur.

Anlamıştı kınalı, başa düştü meşgale,
Kınalılar var iken, güç mü yeter işgale?

Gürledi yerler, gökler, yağdı demir şelale,
Ne mutlu ki sizlere erdiniz ol cemale,

Yazdırdınız adınız, cümleniz istiklâle!
Sayenizde kefere, selâm durdu Hilâle!

Geçilmedi hamt olsun, son kale Çanakkale.
Geçilmedi hamt olsun, son kale Çanakkale.

15 / 02 / 2010

Ozan:şerefim:Şerafettin YILDIZ