ZALİM KADIN

Bir adam bir kadeh bir kırık masa
Bürünmüş siyahtan derin bir yasa
Çökmüş omuzları güçsüz kolları
Maziye dalıp gitmiş yorgun gözleri

Saçları dağınık yüzü kırışmış
Titreyen eliyle kadehi tutmuş
Gelene geçene aşkını sormuş
Mezesi bir damla umudu olmuş

Geçmişin hüzünlü anılarında
Kaybetmişti gençliğini vefasızında
Kazınmıştı bir kere hafızasında
Artık dolaşıyordu düş sokağında

O da istemez miydi kaderi gülsün
İster miydi gönlündeki ışıklar sönsün
Çatlamış dudakları tırtıklı sesi
Yaklaşmıştı ecelin soğuk nefesi

Eski çınar misali içi oyuldu
Bıraktı direnmeyi yere devrildi
Ne mutluluk ne varlık ne şan ne şöhret kaldı
Her şeyini doyumsuz o zalim kadın aldı