YAVAŞ YAVAŞ

Nihayet bugün de akşam olmak üzere..
Ve gün batmaya çalışıyor yavaş yavaş..
Üzerimde bütün bir günün yorgunluğu..
Sevinç ve hüzün, hepsi de birarada..
Günün bitmesi ve akşamın başlaması..
Biten ve başlayan aslında ne sanki? ..
Biri yeniden başlamak için bitiyor..
Diğeri ise bitmek için başlıyor..
Gece gündüzü, gündüz geceyi takip ediyor..
Hangisi önde veya arkada belli değil ki..
Belli olan, zaman dişlilerinin hızla dönmesi..
O dişliler aslında bir ömrü döndürüyor..
Onlar aslında koca bir ömrü tüketiyor..
Gece olunca bütün günün aydınlığı bitiyor..
Gecenin karanlığı gündüzün aydınlığını örtüyor..
Gece ile birlikte günün muhasebesi başlıyor..
Aydınlık günü hakkıyla kullanabildin mi? ..
Gün boyunca aydınlığın hakkını verebildin mi? ..
Yoksa aydınlığı yeterince değerlendiremedin mi? ..
Aydınlığın hakkını verebildiysen eğer, mutlusun..
Ya aydınlığın kıymetini bilemediysen, işte yandın..
O zaman gece karanlığı senin için bir zindan..
Gece karanlığı senin için bitmeyecek bir azap..
Her gecenin bir sabahı, her inişin bir çıkışı var..
Üzülme, gecenin karamsarlığı, sabahın umudu var..
Gece muhasebeni iyi yaptıysan, ders aldıysan eğer..
Günün aydınlığı bile, senin için dünyaya değer..
DEVRAN der, gecenin ve gündüzün bir hikmeti var..
Gündüzün kıymetini bilmeyenlere geceler zor..
Yavaş yavaş gün batarken ızdırap çekenlere sor..
Dünyaya geliş nedenini hala bilmeyenler var..

(İstanbul – 27/07/2010)

ÖMER DOĞANLI