İkramiye

İnsanları dinliyorum bir kapının arkasından.Misafir olsam belki daha hoş
gelir duyduklarım kulağıma.Konuşuyorlar kendi aralarında.Sahte mutluluklarına zorlama
kahkahalar atıyorlar.Laf bana da geliyor ara sıra.'İyi çocuktur,bize karşı iyidir,
bütün zararı kendine'diyorlar.Fırlıyorum kapının arkasından düzeltiyorum.'Bütün yalnızlığı kendine!'
İyice kitliyorum kapıları.Kendimi izole ediyorum hayattan.Gökyüzünün üzerine uzanmış,bütün
hastalıklı düşünceleri beynime enjekte ediyorum.Tüm vücudum uyuşturuluyor Tanrı tarafından ve
dokunamıyorum kendime.O an insanlar bağırıyor kapının arkasından.'Haklıymış bütün yalnızlığı
kendine!'
Her gün devreden bir ikramiye gibi yalnızlığım.Bağıra bağıra içimden dolaşıyorum sokaklarda.'Çekiliyor
çekiliyor,bugün de çekiliyor.'Ve yine her gün olduğu gibi tek bir bilet alan dahi çıkmıyor.Herhalde
pahalı geliyor insanlara samimiyet.Gelen düzen aynen devam ediyor...

Çarşamba, Ağustos 25, 2010 - 06:43
User offline. Last seen 8 hafta 6 gün ago. Kapalı
Üyelik tarihi: 01/28/2010

Bu Şiiri Beğenenler

admin kullanıcısının resmi