Ve aşkın fi noktasında gözden uzak,

gönülden ırak kalıyor gizlice emzirdiğim acılı sensizlik .

Yoksun.

Bu yüzden olsa gerek hep aklıma geliyorsun elde olmadan.

Merakım kamçılıyor içimdeki sen halimi,mutlanıyorum.

Nefes alıyor ya bir yerlerde avuntusu yetiyor mecburluğuma.

Ne vakit seni düşünsem İstanbul gelinliğini soyunuyor,

Bense gözlerimi kapatıyorum utancımdan.

Heyecanım bir çocuğun pembe masumiyetinde şaha kalkmış.

Martılar en güzel raksını ediyorlar göğün mahreminde.

Ve ben bu kez utanmazlığımı takınıp

Tam da uçurumlarımın eşiğinde

Yedi tepenin yedisinden naralarımı savuruyorum Tanrı;’ya usulca.

Yalvaranı oluyorum,

Yakaranı,

Olmadı kırmızı kurdelalı sevinçlerimi yakana asanı ben.

Ayakta alkışlananı da sen oluyorsun işte inadına.

Karşıma çıkıveriyorsun gecenin günah vakti, kanımı çekiyorsun.

Üşüyorum.

Mum alevi ürkekliğindeki çocukluğum hazır ola geçiyor birden,

endamına yenik.

Bir ümit, kördüğümlerini tek tek açıyorum kaderin.

Olmuyor,

Ellerim titriyor, dokunma duyumu kaybediyorum koynunda.

Ve ne vakit seni düşünsem sen oluyorum kısacası.

Boylu boyunca uzanıyorum gölgene bir öğle vakti,

Nihayetinde yüreğim, avuçların arasında huzur yumağı.

Sabırsız türkülerim sana doğru yol alırken,

Gardım ve ben alıp başımızı gidiyoruz emanet ıssızlığına.

Hoşça kal olmayanım,

Farkındalığım olmasa da makamında, boşver bana aldırma.

Saçmaladım.

Hem nasılsa,

Nefes alıyor ya bir yerlerde avuntusu yeter mecburluğuma…