Gece yine karanlığın doruklarında,
Ve ben kendimle başbaşayım.
O kadar çok şey geçiyor ki aklımdan,
O kadar çok şey düşünüyorum ki,
Düşündükçe karanlık artıyor sanki,
Arasından ışık süzülen kapıyı arıyorum.
Ne bir kapı,
Ne de bir ışık,
Sadece sessizlik ve ay ışığının buğusu...
Kim uzatacak bu kuyuya ipi?
Kim doğacak üzerime?
Ve aydınlatacak karanlığımı...
Belkide insanlar bazen ipi kendileri bulmalı,
Kendileri tutunmalı herşeye rağmen sıkıca...
Saatler ilerliyor ve...
İlk ışık damlaları düşüyor odama,
Aydınlatıyor karanlığımı,
Bu sefer güneşi, baharın süslediği hemen farkediliyor.
Ayrı ısıtıyor sanki,
Ayrı ışıyor,
O an bitiyor her şey,
Tüm karanlık,
Tüm yalnızlık,
Derin bir nefes,
Temiz bir hava,
Hayallerimizin olduğu tek yer,
Şu eşsiz mavi nokta...

Carl Sagan için...