ÇOBAN ÇEŞMESİ

Zamandan maziye puslu bir iniş,
Anıdan anıya bitmeyen finiş,
Gönlün mâ-verâsı geniş mi geniş,
Aşığın miracı çoban çeşmesi.

Geçmişten gözümde kalan son yaş mı?
Bağrıma bastığım sabır mı, taş mı?
Paslanmış yürek mi, kar yağmış baş mı?
Neyin dar-ağacı çoban çeşmesi.

En güzel yeriydi mani atmanın,
Durağıydı aşka masal katmanın,
Aşığın, ozanın, güzel Fatma’nın,
Gönlünün ilâcı çoban çeşmesi.

Sorma neden, niçin, çaresiz sual,
Bir sürü, bir çoban, bir dertli kaval,
Geçmişten gözümde kalan son hayal,
Dört yapraklı yonca çoban çeşmesi.

Ne bitti yokuşu, ne de yamacı,
Gönülden gönüle yoldu amacı,
Bazen sevgiliydi, bazen de bacı,
Anamın kır saçı çoban çeşmesi.

Aşk ile sevdanın alışmasıydı,
Sanki iki gönlün çalışmasıydı,
Yüreğin yürekle buluşmasıydı,
Hem handı, hem hancı, çoban çeşmesi.

Kelaynaklar gibi kaybolup gitti,
Hikâyesi yitti, masalı bitti,
Telli turnam gibi o da terk etti,
Bir hüzün, bir acı çoban çeşmesi.

Vatanı sırtlayan koca Seyit’in,
Enbiyanın, gazilerin, şehidin,
Sevgilere tutsak bu kul Mehmet’in,
Bitmeyen inancı çoban çeşmesi.

……………………Mehmet KURNAZ
……………………….14.05.2011