Sekerek süzüldü bir ürkek ceylan
Güzel gözleriyle
Baktı da baktı
Özünden özüme
Sanki nur aktı!
Dedim ki:
" Korkma gel
Yaklaş bir hele
Sözümü yabana atmayıp dinle!
Bilesin
Bu hayat ormanında ben
Can almam
Canını verenlerdenim!

Ellerimin pakı sudan sabundan
Tuna’ nın köpüğü karışık, ondan..."
Süzüldü gözleri ansızın, birden
Anladım ki gizli tele dokundum!

Kapıldım telaşa
İnce bir sızı
Sarınca içimi, sordum
Arzusu neyedir
Nicedir; desin
Korkmasın!
O da ne! Gözüm mü
Ben mi yanılan?
Ceylan değildi bu karşımda duran
Bükülmüş boynuyla
Bana haykıran...
Fikrinin gülünü derenlerdenim!

"Ben insanoğluyum, değilim meta
Meczubun, nadânın yoludur sapa
Özüme ihanet hâşâ ve kat’ a! "
Deyince, sanki bir sele dokundum!

Refika Doğan-Antalya 2011