Gönül kâbesinin çerağı, pîr' di
Aşkla sıvadığı kaleydi surdu
Düz etti çevganın çarkını kırdı
Hakikât bezm' inde hürdü, ağladı.

Aşk' ın katresi o, Bahr-ı kerâmet
Sırında kıvanan gökçe bir samet
Nâr-ı gam içinde getirir kamet
Hak-i dergâhını kardı, ağladı.

Çığrışan bülbüldü, gülzâra bağban
Dönen gökkubbede zühreye çoban
O leb-i teşne, o bir Dil-i Suzan
Gönülden gönüle car'dı, ağladı.

Iradı kendine kendi, yad eldi
Eridi gözünün yağı inceldi.
Sabır iğnesiyle nefsini deldi,
Kemalât ceminde tordu, ağladı.

Bâd-ı hazân değdi gönül teline,
Bozuldu perdesi, küskün diline.
Ahvâlini soran yok ki biline,
Beyhude bendini yordu, ağladı.

"Ey sadr'ımın gülü, özü derinim
Cevr-ü cefa ile ah, inim inim!
Müjganımda bulut, eşk'imdeki bim"
Dedi, sayrı gönlü çordu, ağladı.

Niye ses vermiyor çavlanı? Makus
Talihe mi yoksa yârine mi küs?
Sinesi vatansız aşklara mı üs?
Hasret zındanında sordu, ağladı.

Bir fırtına tuttu dağlarda kaldı,
Göynüdü maralım, durdu ağladı.
Hıçkırdı pervadan dağlar ufaldı,
Kahır çiçekleri, kurdu ağladı.

Bir serkeş âşığın nârına düştü,
Aşkın harmanında kavruldu pişti.
Savruldu zerresi göğe serpişti,
Habib'in dağında Tur' du, ağladı.

Hangi birin desin, İçinde yara!
Sözün içinde söz, visâli yâra.
Bu kemter Refika, diyar diyara
Hasretin ipini gerdi, ağladı.

Refika Doğan -Antalya 2012

Car: Çağrı, tellal ile duyurma; ilan. Tehlike durumu .
Gülzar: Gül bahçesi
Bağban: Bahçıvan
Çevgan: Baston, ucu eğri değnek.
Hakikat Bezm' i: Hakikat meclisi
Ruşen: Aydın, parlak, belli, aşikar.
Çavlan: Şelale yüksek, ulu
Leb-i Teşne: Susamış, dudağı kurumuş
Dil-i Suzan: Yanık Gönül
Göynümek: Yanmak, dertlenmek, üzülmek, içlenmek. Ham meyve olgunlaşmak, yumuşamak.
Perva: Çekinme, sakınma, korku
Bahr-ı Kerâmet: Keramet denizi
Gözgü: Ayna
Kıvanmak: Övünülecek bir olaydan dolayı sevinmek, iftihar etmek, memnun olmak.
Gökçe : Güzel.
Samet :1.Çok yüksek, ulu.2.Kimseye ve hiçbir şeye muhtaç olmayan
Kamet: Boy, endam. camide namaza kalkmak için okunan ezan.
Hak-i Dergah: Dergahının toprağına, eşiğinin toprağına
Sadr: Göğüs
Lübb'i derinim: Akılla duygunun birleştiği yer, İç. Öz.
Cevr: Eza, cefa, eziyet, gadir, zulüm, sitem
Müjgan: Kirpikler
Eşk: Gözyaşı.dem
Buşu : Öfke, kızgınlık
Bim: Korku
Teşne: Susamış